دوشنبه , ۱۸ /۰۹ /۱۳۹۸
خانه / تربیت کودک / بی‌توجهی کودکان نسبت به دستورات والدین

بی‌توجهی کودکان نسبت به دستورات والدین

عدم پیروی کودک از دستورات والدین، می‌تواند عصبانی کننده و آزار دهنده باشد. در انتهای روز شما از تکرار کردن، بحث کردن، نق زدن و کلک زدن‌های او به ستوه می‌آیید. اولین چیزی که باید به خاطر بسپارید این است که تعداد درخواست‌ها و دستورات شما باید معقول باشد تا کودک تبدیل به پادو یا کارگر شما نشود. دومین مساله این است که در لحن و عمل، خوشایند و منطقی باشید.

گاهی کودکان به این دلیل عادت به بی توجهی نسبت به دستورات می‌کنند که به خوبی می‌دانند دستورات، پیش از جواب دادن به آنها بارها تکرار خواهند شد. یاد گرفته‌اند که چه مدت طول می‌کشد تا والدینشان به اندازه‌ی کافی عصبانی شوند و آنها را مجبور به اطاعت کنند. همچنین می‌دانند که ممکن است والدینشان تسلیم شوند و خودشان کار را انجام دهند. با این حال، گاهی جواب ندادن صرفا به دلیل سرکشی و نافرمانی، و گاه به دلیل انتظارات زیاده از حدی است که داریم و یا انتظاراتی که به وضوح آنها را بیان نمی‌کنیم. برای حل این مشکل راه حل‌های زیر را استفاده کنید.

در دستورات صریح و دقیق باشید

ما اغلب آنقدر مشغول دستور دادن هستیم که نمی‌فهمیم چقدر از کودک انتظار داریم. کودک ممکن است نداند معنای دقیق “اتاقت رو تمیز کن” چیست. ممکن است معنای اتاق تمیز برای او، با انتظارات شما یکی نباشد. همچنین گاهی والدین چنان پشت سرهم دستوراتی صادر می‌کنند که کودکان قادر به یادآوری آنها نیستند، و نهایتا اینکه گاهی والدین از کودکشان خواهش می‌کنند که کاری را انجام دهد، در حالی که قصدشان این بوده که به او بگویند باید آن کار را انجام دهد.

کاری را که می‌خواهید، دقیقا با کلمات ساده و قابل فهم بیان کنید و آن را به صورت دقیق شرح دهید. تعداد دستورات را محدود کنید. در حدی به کودک دستور بدهید که بتواند آن را حفظ کند و به خاطر آورد. هنگامی در صورت لزوم برای او دستورات دیگری صادر کنید که آن کارها را انجام داده است. مثلا ابتدا به او بگویید “اسباب بازی‌هات رو توی کمد بذار، بعد لباس‌هات رو توی کشو بچین”.

اگر می‌خواهید کودک جواب منفی ندهد، به او امکان انتخاب ندهید. مثلا نگویید “میخوای الان اتاقت رو تمیز کنی؟”. گاهی می‌توانید از انگیزه دادن و روش‌های خلاقانه برای حل این مشکلات استفاده کنید، مثلا “شرط می‌بندم قبل از اینکه تا ده بشمرم از ماشین پیاده میشی!”

توجه کودک را جلب کنید

کودکان اغلب چنان غرق کارهایشان می‌شوند که واقعا نمی‌شنوند که شما چه می‌گویید. برای پرهیز از چنین حالتی، مطمئن شوید که کودک می‌داند به او چه گفته‌اید. در چشمان کودک نگاه کنید و از او بخواهید دستورات شما را تکرار کند و بعد برای شما معنای آنها را نیز شرح دهد. این روش همچنین در مورد کودکانی که مدت توجه کوتاهی دارند و به آسانی توجهشان منحرف می‌شود مفید است.

به آنچه می‌گویید عمل کنید و چیزی را بگویید که به آن عمل می‌کنید

والدین معمولا گرفتارند و گاهی هنگامی که می‌خواهیم بچه‌ها کاری را انجام دهند فرض می‌کنیم که آن کار را انجام خواهند داد و بعد آن را فراموش می‌کنیم. همیشه دستوراتی را که صادر می‌کنید، تا انجام شدن پیگیری می‌کنید، تا کودکتان یاد نگیرد دستورات شما را نادیده بگیرد. علاوه بر این، از دادن دستوراتی که واقعا لازم نیستند اجتناب کنید. یکی از نکات بسیار مهم در تمام جنبه‌های تربیت کودک این است که کودک متوجه بشود والدین همواره به حرفشان عمل می‌کنند، چه این موضوع در مورد تنبیه باشد چه در مورد تشویق. در این صورت کودک یاد می‌گیرد همیشه حرف‌های والدین را جدی بگیرد.

دستورات را به صورت بازی دربیاورید

اغلب دستوراتی که برای کودک صادر می‌کنیم، زمان چندانی برای انجام دادن لازم ندارند و اغلب، این زمان کمتر از وقتی است که صرف بحث کردن در مورد آنها می‌شود. اگر از دوران خردسالی بچه‌ها، شروع به درخواست کمک از آنها کنید، آنها به وظایف خود به چشم یک بخش طبیعی از زندگی نگاه خواهند کرد. بعدا می‌توانید با روش‌های خلاقانه آن را تبدیل به یک بازی کنید. مثلا:  “چقدر طول میکشه رختخوابت رو مرتب کنی؟ وقت می‌گیریم. یک دو سه … آفرین توی 4 دقیقه تموم شد. خیلی خوب بود. همیشه میدونستم که چقدر سرعتت توی کارها بالاست. حالا برو ادامه بازیت رو انجام بده”.

بر دستورات نظارت کنید

برای آنکه مطمئن شوید که کودکتان دستورات شما را اجرا می‌کند، می‌توانید در حال انجام کار، او را زیر نظر بگیرید، ولی همیشه این کار را به صورت مثبت و کمک کننده انجام دهید. اگر مایل بودید، بازرسی را بعد از پایان کار انجام بدهید. هدف این نیست که از کار کودک ایراد بگیرد، بلکه هدف این است که مطمئن شوید کودک دستورات شما را انجام می‌دهد. بنابراین شبیه به یک پلیس خشن رفتار نکنید.

تحسین کنید

کلید انگیزه دادن به بچه‌ها این است که مثبت باشید. با رفتارتان نشان دهید که از او انتظار دارید دستورات شما را انجام دهد و زمانی که چنین کرد او را تشویق کنید. “خیلی ممنون که عینکم رو اوردی”. “آفرین که اتاقت رو تمیز کردی”.

هنگامی که می‌توانید، کاری را که خوب انجام شده است با فعالیتی که کودک دوست دارد همراه کنید و بازی را با کار به طور متناوب به انجام دهید: “بیا کتاب‌ها رو مرتب کنیم و بعدش فوتبال بازی کنیم”.

حرف گوش نکردن را پیگیری کنید

اگر با وجود برخورد مثبت شما، کودک به دستورات شما بی توجهی کرد و یا اینکه پاسخ به دستورات شما به لحنی غیرهمکارانه تبدیل شده است، احتمالا باید با به کارگیری پیامدهای منفی وضعیت را تغییر دهید.

اگر کودک سابقه پشت گوش انداختن دستورات شما را دارد، یک محدوده‌ی زمانی برای پاسخ او معین کنید.اگر کودک زمانی که در حال شمردن بودید پاسخ نداده بود، و تنها زمانی که شمردن شما تمام شده بود پاسخ داد دستورات را یک بار دیگر تکرار کنید. سپس به او دو حالت انتخاب بدهید: مثلا “یا کاری که من گفتم رو الان می‌کنی، یا اینکه من بهت کمک میکنم انجام بدی و جریمه هم میشی”.

از محرومیت موقت یا دیگر روش‌های تنبیهی استفاده کنید، ولی فراموش نکنید بعد از تنبیه شدن کودک باید کاری که از او خواسته شده بود را انجام دهد تا یاد بگیرد تحت هر شرایطی باید به وظایفش عمل کند و حتی تنبیه شدن هم او را از مسئولیتش فراری نخواهد داد.

باعث گوش نکردن کودک نشوید

بعضی اوقات والدین ناخواسته به بچه‌ها آموزش می‌دهند که حرف آنها را نادیده بگیرند. داد و فریاد، زیاد دستور دادن و التماس کردن بعضی از مواردی است که باعث می‌شود کودک شما را نادیده بگیرد. سخنرانی طولانی و دادن دستورات بیش از حد نیز باعث این موضوع می‌شود.

دستورات خود را برای مهم‌ترین موضوعاتی که می‌خواهید کودک توجه کند استفاده کنید، و یک بار هشدار بدهید، زیرا هشدارهای پشت سرهم و تکراری به کودک یاد می‌دهد نیازی نیست بار اول توجه کند.

درباره‌ی مسعود مرادی

همچنین ببینید

وسواس و شستن دست ها در کودکان

وسواس در کودکان و راه‌حل‌های درمان

وسواس پاکیزگی و نظم بیشتر والدین از وضعیت بهداشتی فرزندشان ناراضی هستند و دائما در …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *